Pedagogika waldorfska, której twórcą był R. Steiner, uznaje wychowanie i nauczanie za sztukę. Jej celem jest zapewnienie dziecku warunków harmonijnego, wszechstronnego rozwoju, odpowiadającego fizycznym i duchowym potrzebom istoty ludzkiej, tak aby wychować ludzi fizycznie zdrowych i silnych, o wolnych duszach i jasnych umysłach.

Rudolf Steiner żywił głębokie przekonanie, iż dziecko powinno stać się podmiotem w procesie wychowania i nauczania, który to proces powinien uwzględniać indywidualne właściwości psychiczne, potrzeby oraz zainteresowania dziecka, a także dawać mu szansę twórczego działania. Podstawowym czynnikiem w podejściu steinerowskim jest więc szacunek do dziecka, jego indywidualności i wolności.

Pierwsze siedem lat życia dziecka to intensywny rozwój ciała fizycznego oraz układu nerwowego, tak więc należy pamiętać, że rozwój w tym okresie powinien się odbywać holistycznie. Kładzie silny nacisk na rozwój kreatywności, samodzielnego myślenia, umiejętności uczenia się, a także zdolności artystycznych oraz na zdobywanie przez dzieci umiejętności praktycznych. To prowadzi do poznania swojego ciała i emocji, naukę – poprzez doświadczenie – tego jak funkcjonuje świat oraz rozwój wyobraźni, która pomaga w dalszym okresie tworzyć i kreować.

Aby dziecko miało optymalne warunki do uczenia się siebie i świata potrzebuje: